19November2017

VIP

VLAMINGEN IN PARIJS

Parijs, 14 mei 2012 : En toen werd het plots heel stil

Nederlandstalig theater naar Parijs halen, het blijft een beetje een knotsgek idee, maar bij Vip haalt toch elke keer weer onze liefde voor onze moerstaal en cultuur de bovenhand.

En zo kwam het dat we aan de vooravond van een voor Frankrijk historische machtswissel zelf op een voor Vlamingen gedenkwaardige plek aanwezig waren: De kapel vanwaar pater Damiaan naar de missies vertrok.

Weinig Vlamingen zijn er van op de hoogte, maar deze kapel (in de 35, rue de Picpus, in het 12e arrondissement) maakt deel uit van het verhaal van de grootste Belg van de 20e eeuw.

Van tevoren vormt een mens zich natuurlijk een beeld van wat hij denkt dat hem te wachten staat en zoals zovelen ben ik opgegroeid met de Damiaan van Alex Willequet.

En in die tijd dacht ik:Wat speelt hij het goed!

Bij Jo Decaluwé, onze man van 14 mei, maak je daarentegen die afweging niet: Hij speelt het niet, hij is gewoon Damiaan.

Als publiek kreeg je echt het gevoel dat je even werd binnengelaten in de gevoelswereld van Damiaan, dat je plots beter begreep hoe hij in elkaar zat. Om dan op het einde weer tot de conclusie te komen: Je begrijpt niet noodzakelijk de persoon Damiaan beter, je begrijpt dat wat gedurende die 16 jaar dat hij op Molokai is gebeurd op zijn zachtst gezegd bijzonder was.

‘Geen woorden, maar daden’ lijkt wel zijn lijfspreuk te zijn geweest. Een man met het hart op de tong ook, die niet aarzelde om de hypocrisie van de toenmalige goegemeente aan te klagen.

Maar vooral: Een man die hield van zijn mensen en onvoorwaardelijk aan hun zijde stond.

‘Wil je een woordje zeggen?’, vroeg men me achteraf.

Waarop ik meteen besloot om, het bekende spreekwoord indachtig, er het zwijgen toe te doen.

Want wat we gezien hadden was goud en er hoefde niets aan te worden toegevoegd. Het zilver was dit verslagje.

Deze website is onstaan dankzij de samenwerking van
logo myshoponline small
MyShopOnline webservices.

Vlaamse Verenigingen

Connect